ONTWIKKELINGSHULP OP DE KLEINE BELT.

Henk en Eric van Beek, vader en zoon uit Enschede vissen al een aantal jaren op de "Kleine Belt" in Denemarken en altijd gebeurd er wel iets bijzonders. Zware storm, een loodsboot die je bijna doet omslaan, twee kilo stinkende drab na het openen van een doos met zagers, een grote school bruinvissen die je visboot alleraardigst vinden. Dit voorjaar gebeurde er weer eens iets anders, ontwikkelingshulp.
ONTWIKKELINGSHULP HOEFT TOCH NIET ZO DUUR TE ZIJN??!! ".....Mister...Mister...Sir...Hallo...mie fisj....." Half over de railing op zeker 8 meter hoog deed een Russische zeeman (een rus herken je onmiddellijk aan z'n uiterlijk) z'n best om met ons in contact te komen. Een paar uur eerder hadden we hem al vanaf het schip zien vissen.Toen we dichterbij gekomen waren zagen we tot onze verbazing dat hij niet met nylon viste maar met touw.....hij viste met dun touw waaraan een pilker geknoopt was. Wat heet pilker, een brok oud roest waar je een visboot mee kunt ankeren. Een beetje kabeljauw zou zich dood schamen om dat schroot te grijpen.
We hadden, toen we onder de nieuwe brug doorvaarden al door de verrekijker gezien dat er een joekel van een schip voor de kade van Fredericia lag. Half voor de kade en een stuk voor de Shell, de Russische vlag wapperde voluit op het achterschip. Balen dus,...een pracht stek naar de knoppen (dachten we tenminste). Dat er rook uit de schoorsteen kwam maakte op ons weinig indruk. Dit soort oceaanstomers rookt altijd zeker als ze uit het Oostblok komen. Alleen een dikke zwarte kwalm uit de pijp en een diep gegrom uit de ingewanden van het schip maakt ons vrolijk, het vertrek is dan op handen.
We hadden besloten om opnieuw voor Fredericia te gaan vissen na goed gevangen te hebben de vorige dag. En dan brengt het laden of lossen van een schip ons niet op andere gedachten. Gelukkig maar sportvrienden want vanaf de eerste minuut vingen we vis! Mooie dikke gul en maatse wijting. Alleen de door ons gehanteerde vismethode verdient geen schoonheidsprijs. Onze sads met 80 gram loodkoppen wierpen we tegen de romp van het schip aan waarna ze snel zonken naar 8 tot 10 meter. De stroming zoog als het ware de sad onder het schip. Even een paar meter laten gaan....een felle tik en weer een gul. Natuurlijk, we hadden de nodige missers en er bleven nogal wat sads op de bodem achter maar regelmatig die tik op de top dat geeft je toch wel een kick. Een mooi uitzicht was het evenmin, op een paar meter van onze boot rijst een stalen damwand van bijna 10 meter omhoog.
Even weer terug naar het begin van dit verslag. De vissende zeeman misschien wel gelokt door het tikken van de sads tegen de scheepswand had ons vanuit z'n hoge positie een poosje gadegeslagen en zag dat we met enige regelmaat dikke gul aan boord takelden. " ...Mi fisj....".Of hij was de kok of hij wilde een bruine arm halen bij de kok in elk geval heeft hij wat kwijl om z'n lippen gehad toen hij de buit in onze boot zag liggen.
Wij zijn TUKKERS (jullie kennen ons toch wel van FC Twente?) en TUKKERS kunnen wel iets missen. Een kleine moeite om hem in onze buit te laten delen. Maar wij kozen toch liever voor een sympathiekere manier van ontwikkelingshulp. Met kreten en gebaren (..wie Dutch....no..no..Germanie !!) lukte het ons hem duidelijk te maken dat hij het vistouw moest laten zakken. We grepen een paar keer mis en knalden een keer snoeihard op de scheepswand, de stroomsterkte op de Kleine Belt kent geen genade voor een stuurloze visboot. Uiteindelijk hadden we het touw te pakken. In een plastictas stopten we vijf knalrode sads die we met secondenlijm vastgezet hadden op tachtig grams loodkoppen. Een sad hadden we met een speldwartel vastgemaakt aan een rolletje nylon van zestig honderdste.
Een ruk aan het touw en Iwan (het kind moet toch een naam hebben), hees de handel omhoog. Hij zal ongetwijfeld de buit uit de plastic tas gehaald hebben en verdween voor een halve minuut. Trots liet hij ons zien dat hij een schroevendraaier of zoiets door het gat in het rolletje nylon gestopt had. De sad suisde naar beneden,een plons en Iwan viste onder zijn schip
Het lijkt wel een sterk visverhaal, een Deens Andersen sprookje maar nog geen minuut later,we waren al zeker zo'n dertig meter bij hem vandaan gedreven, klonk een kreet en gejuich. Trots als de tsaar van Rusland takelde hij een gul, wat heet gul,...een KABELJAUW omhoog. Hij moet zeker tussen de 85 en 90 cm zijn geweest mogelijk nog groter. Eerlijk sportvrienden van dit formaat hadden we deze trip, ook de vorige dag niet toen we super vingen (onze grootste was 79 cm) niet een in de boot gekregen. Hij blij en wij blij dat de bemanning die avond verse vis op het bord geserveerd kreeg. Of hij nog meer gevangen heeft hebben we helaas niet mee gekregen. De stroming was zo krachtig geworden dat we vissen wel konden vergeten. Binnen een paar minuten dreven we langs "De Groene Man" richting Strib.
Een mooie bakzooi Gul en flink wat Wijting voor de vissoep en....iemand echt blij gemaakt en nog mooi weer op de koop toe. Half september 2010 gaan we weer naar "De Kleine Belt". Het zal mij benieuwen wat ons nu weer te wachten staat. "De Kleine Belt", het blijft leuk, je kunt er van alles mee maken en met een beetje mazzel van je ook nog vis!
Met sportgroeten, en mogelijk tot ziens. Henk en Eric, Enschede.

Home.