Woensdag 17 maart / Donderdag 18 maart
Op woensdag 17 maart was het, na maanden voorbereiden en voorpret, eindelijk zover. 's Avonds om 23:00 zijn wij (Addy en Alwin) bepakt en bezakt richting Denemarken gereden. Volgens Tom zou de reis een dikke 6 uur in beslag nemen. Zo gezegd, ze gedaan. Na een perfect verlopen rit (op het parkeren op een speciale " Frauen Parkplatz" na) kwamen we rond 5:30 aan in Strib. Compleet Strib lag nog te rusten terwijl wij al even ons huis stiekem bekeken. Het dieven lampje deed zijn werk, Addy schrok zich kapot. In het donker bleek er weinig te zien. We hadden ons voor genomen om de hengels voor zeven uur uit te gooien dus gauw op zoek naar het strand bij de vuurtoren waar we zoveel over gezien en gelezen hadden. Dit bleek inderdaad een erg mooi strand te zijn. Met name het sanitair had mijn eerste interesse... Dit was overigens abnormaal schoon voor een openbaar toilet, hier kunnen menige Nederlanders een puntje aanzuigen. Geen graffiti of andere onzin op de muren, zeepdispenser en zelfs toiletpapier ontbrak niet.

In het ochtendgloren een wandeling gemaakt over het strand onder het genot van een biertje (Tja na een nachtje doorrijden heb je daar best trek aan ook al is het 5:30). Deze bestemming kon onze goedkeuring wegdragen en dus besloten we gauw onze warmtepakken aan te trekken en de hengels uit te stallen. Klokslag elf minuten voor zeven zwiepte de hengel van Addy heen en weer. Een aangename verrassing voor Addy. Wij allebei door het dolle heen, het is nog geen zeven uur en de eerste beet is een feit! Snel binnentakelen die hap: Wat een lelijk beest, dat raak ik niet aan met mijn handen...... Een echte donderpad had de eer om als eerste aan de hengel te verschijnen. Vakkundig werd dit " gedrocht" met maat 41 verwijderd. Na een aantal keer verkassen op het strand bleef het angstvallig stil. Rond de klok van negen uur alles ingepakt en maar eens een bezoek gaan brengen aan Tommy. Deze vrolijke vriend zou ons gaan helpen aan de boot en de sleutels voor ons onderkomen.

Vanuit Strib een kleine 5 km gereden naar Middelfart. Aangekomen bij het Marinecenter van Middelfart troffen wij een ietwat vreemd mannetje die van elke taal een beetje sprak (Engels, Duits, Deens, alles doet ie hè). Deze, overigens erg vriendelijke, man vertelde ons dat Tommy in de jachthaven van Strib was, waar hij bezig was om onze boot klaar te maken. Wij de beste man bedankt en weer terug naar Strib. Tommy was inderdaad bezig om onze boot te reinigen. Na het handje schudden duwde hij Addy een bus schoonmaakmiddel in de hand met de mededeling dat we hier de boot mee konden schoonmaken. Hij had volgens hem erg veel werk gehad aan de Duitsers die voor ons waren geweest (wij vermoeden dat dit Duitse eenden moeten zijn geweest maar goed wat is het verschil). Na geen enkele uitleg te hebben gehad over de boot kregen we na enig aandringen de sleutel ( Tommy wilde de sleutel namelijk gewoon in de boot laat zitten, zo gemoedelijk en veilig hebben wij in lange tijd niet meegemaakt). Doodleuk zegt Tommy: " jullie hebben de sleutel al van het huis?". Nee dus.... Die blijkt in Middelfart te liggen. Ach wat maakt het uit, we hebben toch vakantie. Wéér naar Middelfart naar het marinecenter. De meertalige Deen kijkt ons verbaasd aan en zegt dat de sleutel gewoon in Strib op een muurtje bij het huis ligt...(schijnbaar heeft hij dit al gemeld, dit is niet in alle talen bij ons binnengekomen. Wij wéér naar Strib maar niet voordat we om 10.00 uur 's ochtend een bezoekje hadden gebracht aan de Mc Donald's voor een friet met burger.

Bij het huis aan de Oster Alle aan gekomen liggen de sleutels inderdaad op een muurtje. Op de foto ziet het huis er erg mooi uit. In werkelijkheid is dit ook zo. Van binnen is het een heus doolhof. Een zogenaamd kruipdoor, sluipdoor huis. We kwamen er ook al erg snel achter dat de Denen van op- en afstapjes houden. Verder is het huis erg oud maar wij kwamen om te vissen en niet om in een nieuw huis te zitten. Het voldeed dus prima aan de verwachtingen. Snel de auto uitgepakt om zo snel mogelijk onze schuit op te halen. Auto beladen met hengels, shads, gummimaks en vers aas (met dank aan TomTom Addy die heel Den Haag is doorgecrosst voor de zeepieren). In de haven lag de Sessa Ocean 550 op ons te wachten. Zeer voorzichtig de haven uit gevaren om vervolgens met een grijns van oor tot oor het gas vol open te gooien! Dit was het moment waar wij al maanden naar hadden uitgekeken: Vissen in Denemarken, vanaf een boot, op zee en... een prachtig weertje. Wat onwennig kijkend naar de fishfinder blijken er wat vissen bij ons voorij te komen. Loodkoppen met shads overboord en takelen maar.... Niet dus, echt nul komma nul beet. Gauw weer verder varen naar de oude spoorbrug. Iedereen die in de buurt van Middelfart is wezen vissen heeft het over de uitstekende vangst daar. Hier na een lange tijd met kunstaas te hebben gevist het levende aas maar aangeknoopt. Goede keuze van Addy want die had al vrij snel de nul van het scoreboard. Deze keuze bleek achteraf voor alle dagen de beste. Het plastic spul boot helaas geen (kunst)soelaas. Bij mij duurde het helaas nog erg lang voordat ik (zo eigenwijs als ik ben) de zeepieren ging gebruiken. Na die overstap was bij mij ook eindelijk de kop eraf! Na een aantal drifts bij de oude brug toch maar eens verder gekeken. Uitstekende keuze geweest. Onder de nieuwe brug de hengels weer te voorschijn gehaald. De ene na de andere gul kwam in aanraking met onze haken. Veel ondermaatse helaas maar dat kon de pret niet drukken. Uiteindelijk met 14 mooie visjes richting de kant gevaren. Onderweg de Deense meeuwen verblijdt met een heerlijk maaltje kabeljauw kop en ingewanden toe. Na een erg lastige parkeersessie met ons "jacht" zijn wij moe maar zeer voldaan richting ons huis gegaan waar Addy de kabeljauw gefileerd heeft, om vervolgens lekker te bakken en op te peuzelen. (Uiteraard hebben we ook nog het één en ander ingevroren om de thuisblijvers ook te kunnen trakteren).

Vrijdag 19 maart

Na het omvallen om 21:00 uur van gisteren een lekkere nacht gemaakt. Ik werd rond 6:00 wakker. Addy ging een half uurtje later onder de wol maar wist tot een uur of acht door te snurken. Tijdens de laatste twee uur heeft hij mij een hoop hout sprokkelen bespaard, wat kan die snurken zeg. Ik heb om 6:15 een korte wandeling naar het strand gemaakt. Lopend langs het zwembad (wat op een steenworp afstand ligt, niet echt maar de spreekwoordelijke steenworp dan hè). De Denen blijken erg sportief te zijn en oud... Het hele water lag vol met beentjes, .... uuh....baantjes trekkende oudjes. Rond kwart voor zeven arriveerde ik weer bij het huisje. Addy lag er nog lekker onder dus maar een bakje koffie gemaakt met de espresso sticks die we hadden meegenomen. Vervolgens maar even achter de laptop gekropen om een beetje suf rond te surfen op het net. De regen tikte vrolijk tegen de ruiten, helaas... het weer zag er voor vandaag niet al te best uit. Na een sigaretje in de ruime tuin maar weer op zoek naar de waterkoker voor een bakje. Eenmaal binnengekomen stootte ik bijna mijn kop tegen het erg lage dak van de schrik. Die andere nozem werd wakker en riep ineens: "GOEDEMORGEN" vanuit zijn bed. De slaapkamer heeft als de deur openstaat uitzicht op de tuindeur waar ik zojuist door binnenkwam. Goed, er was dus leven in "Erif" (zo prijkt er op de gevel van het huis). De oven aangeslingerd en de afbak broodjes van de C1000 bruingestookt. Tussen het krakkemikkige pannenset een geschikte koekenpan gevonden en op de, door Addy vervloekte, keramische kookplaat gezet. Vervolgens een eitje "A la Andy" gebakken. Spek, kaas en champignons zijn de ingrediënten. Per persoon twee broodjes en een bakkie. Dit zou voldoende moeten zijn om het eerste deel van de dag door te komen.

De eerste dag hadden wij ons behoorlijk geïrriteerd aan de verschrikkelijke rotzooi op de boot. Dit bleken wij zelf te hebben gemaakt door zo'n beetje alles wat er nodig was voor onze vissessie op het achterdek te pleuren. Eén emmertje moest functioneren als viskoffer, geen succes dus. Dus er zat maar één ding op: ordenen die zooi. In het "røøkhøl" lagen twee mooie stukken schuim. Alle gummimaks en shads mooi geordend in het schuim geprikt, alle paternosters gerangschikt op soort en de loodjes bij elkaar. Alles netjes bij elkaar gebonden met elastiekjes. Deze schijnen erg zeldzaam te zijn op het moment in Nederland.... Dat Addy er een paar duizend bij zich had kan er iets mee te maken hebben..... Vervolgens alle spullen netjes opgeborgen in een doosje.

Rond 10.30 uur ons ouwe kloffie weer aangetrokken. Het visgerei in de auto geladen en weer op naar de haven. De hengels hadden we laten overnachten in het vooronder van ons schuitje. De boot was niet af te sluiten maar wanneer je er met een gerust hart een volledig toegankelijke boot kan laten liggen met een 50 PK Yamaha buitenboordmotor, GPS Mapfinder en fishfinder dan moet je niet al te moeilijk doen over een paar hengels van een paar tientjes (alhoewel, je zou maar zonder zitten zo zal later blijken!). Aangekomen in de op 700 m afstand gelegen jachthaven de warmtepakken weer aangetrokken en alle benodigdheden in de boot geladen. De hengels bleken er nog net zo bij te liggen als dat we ze hebben achtergelaten. Motor starten en gaan met die banaan! 11:00 lieten we de haven achter ons en gingen we weer op zoek naar een nieuw avontuur. Allereerst weer naar de successpot van gisteren. Locatie: nieuwe brug, rechter pijler (vanuit Strib gezien). Na één kilometer was er een heel vreemd geluid te horen: SMAK SMAK, SMAK SMAK. Addy kijkt me verbaasd aan (dit geluid zou hij toch echt moeten kennen!). Na een subtiel knikje dook Addy in het vooronder op zoek naar die gele rakkers. Zo, dat vaart een stuk ontspannender. Biertje erbij en de tocht doorzetten naar de nieuwe brug. De hengels uitgegooid en weer een mooie lange drift gemaakt. De zee was erg rustig en het verwachte slechte weer kwam ook maar niet. Al snel werd de eerste gul van maar liefst 15 cm aan boord getakeld. Wederom door Addy met het natuurlijke aas. Ik dacht de grote biggen naar boven te kunnen krijgen met de plastic speeltjes, maar helaas. De Gummimaks en shads staan deze trip niet op het menu van "Torsk". Na een 15 tal minuten stond de teller op "veel kleintjes" voor pieren en helaas "nul" voor kunstaas. Op naar de spot om de bocht bij camping. Door goed te kijken op de fishfinder een mooie plek gevonden. Een aantal drifts later waren wij een ervaring rijker en wat aas armer. Helaas geen enkel beetje. Toch maar voor de zekerheid gegaan, op naar de nieuwe brug. Tijdens de tocht maar even stil gelegd bij de oude spoorbrug. Veel lawaai, weinig vis. Bij de nieuwe brug aangekomen op "ons" plekje weer een aantal drifts gemaakt over onze hotspot. Dit bleek wederom een goede keuze te zijn. Erg veel vis maar alles onder de maat of net aan. In Denemarken geldt namelijk een minimum vislengte voor de meeste soorten. Dit is gedaan om een goede visstand te kunnen waarborgen. Te kleine vis moet, dood of levend, altijd terug de Kleine Belt in. Voor kabeljauw is deze maat gezet op 38 cm. Thuis had ik een balkje afgezaagd op deze maat zodat een maatse gul goed te herkennen was. Na een erg goede vangst van Addy besloten we naar de werkhaven tegen over Strib te gaan.

Alle hengels weer binnenboord en gassen maar. Na een aantal kilometer liet de buitenboord motor de 50 PK terug lopen naar een bizarre 0 PK. Geschrokken keken we elkaar aan. What the @#$@#$#. Benzine op??? Gisteren wel een keer half naar de brandstof gekeken maar verder geen aandacht aan besteed. Dit leek mij wel een geschikt moment om nog eens naar de 2 jerrycans in de vloer van de boot te kijken. Na een grondige inspectie kon het niet aan de benzine liggen. Nog maar eens gestart en na veel gepruttel achter ons kwam de viertakt weer tot leven. Een pinkje gasgevend verder gevaren. Nadat de moed ons bijna in de laarzen gezakt was steeg ons vertrouwen weer in de zeejapanner en ging het gas weer open. Even de 18 knoppen (voor de goede zeelui aan wal, dit is een kleine 35 km/u, aangetikt en alles leek weer goed. Bij de werkhaven aangekomen tevergeefs de wormen zwemles gegeven. Een aantal verschillende stekken werden door ons aangedaan maar het vissen bij Federicia bleek geen succes. Vervolgens nog even wezen buurten bij het strand van Strib waar wij de eerste ochtend hadden gevist. Ik had het goede idee om het anker eens te laten zakken.Touwtje aan het anker geknupt en overboord met dat ding. Vanuit de kajuit zei Addy: "Ligt het anker". Ja, het ligt! (met dank Herman, red.). Het anker was bedoeld voor de plaatselijke waterfiets verhuur en niet voor onze tanker. Geen succes dus. Een eigenwijze zeehond kwam ons nog even toelachen. Om toch nog een gulletje binnen te kunnen halen zette we weer koers naar de nieuwe brug.

Na een tocht van ongeveer 8 km onder het genot van een pilsje en een homemade meatbal van kok Addy aangekomen bij de nieuwe brug. Voor de verandering gingen we eens proberen bij de linker pijler. Na een korte drift hadden we hier geen vertrouwen in. Wij wilden een vis!!! Motor starten en op naar de andere kant van de Lille Belt. Aan de linkerkant mooi Middelfart en aan de rechter kant..... een schip! Snel aan de kant dus. De hendel naar voren duwen en gaan! Pruttel, pruttel was het enige wat klonk achter ons. Dit leek mij ook weer een goed moment om de benzine te checken. Aan de benzine kon het niet liggen, die zat er namelijk niet meer in. Zoals gezegd na een zeer uitgebreid geen uitleg te hebben gehad van de boot moesten we switchen van brandstof tank. Dit kon niet even op mijn gummigemak want er kwam een scheepje aanvaren. Zo snel als ik kon de 25 liter jerrycan verwisseld en al drukkend op het hand pompje maakte wij ons uit de schroeven. Verder hebben wij deze dag erg veel drifts gemaakt aan de rechter pijler van de nieuwe brug. Er was weinig stroming zodat we makkelijk de boot op de juiste plek konden houden. Ik heb eigenlijk alles geprobeerd aan kunstaas maar geen resultaat. Aan de andere kant van de boot zat er meer leven in de hengel. Addy ving de één na de andere (onder)maatse. Nadat we besloten hadden om terug gaan varen om 17:15 ging de hengel van Addy voor de laatste keer krom staan. Dit bleek achteraf "the catch of the day". Een "biggetje" van maar liefst 41 cm was de boosdoener... De stand: 3 voor mij (zowaar aan de gummimak) en drieën-weet-ik-hoeveel voor Addy. Uiteindelijk weer 14 bruikbare beestjes minder in het Deense water. We zetten rustig koers naar de haven van Strib. Wederom een moeizame inparkeer actie om vervolgens naar de auto te gaan en ons huis in de villawijk op te zoeken.

Wong Cheng Nozem heeft een heerlijke pan bami gemaakt. De onvermijdelijke afwas was mijn taak geworden. Ondertussen was het half negen geworden. Vissen zijn schoon, nu wij nog. Na het douchen was het de bedoeling om het nachtleven van Strib eens te gaan bekijken. Via google hadden we een leuke oude Engelse pub opgezocht. Zoals google maps aangaf zou het een minuut of acht lopen zijn. Speciaal voor ons (of was dit juist een selectie criterium?) zat er maar één route instructie bij: vanuit ons huis 1x rechts en dan recht toe recht aan. Bij het zwembad rechts af geslagen en maar wandelen, wandelen en wandelen. Aangekomen bij een doodlopende straat bleek dit er wel erg donker uit te zien. We besloten om niet verder te gaan en thuis nog eens aandachtig de route beschrijving te bestuderen want 1x rechts in Denemarken is natuurlijk vast anders dan 1x rechts in Nederland. Thuis de kaart nog eens bekeken. Wij hadden niets fout gedaan. Ik vond het een beetje naar om weer het stuk te gaan lopen dus besloten we om de auto te pakken, konden we gelijk even geld pinnen. Navigatie ingesteld op het juiste adres, geld op zak, wie doet ons wat? Eenmaal aangekomen op het juiste adres blijkt de oude Engelse pub zo oud geworden dat deze totaal vergaan was, sterker nog, in geen velden of wegen een teken van leven laat staan een lekker biertje. De moed was ons volledig in de schoenen gezakt en in goed overleg besloten om deze thuis weer te gaan indrinken. Einde missie nachtleven. Alle vage Duitse zenders afgestruind op de tv onder het genot van een pindaatje en biertje. Rond 0:30 de gebreide broek maar weer aangetrokken om onder de wol te gaan.

Zaterdag 20 maart

Om een uur of acht werd ik gewekt door een sms van het thuis front: Wakker? Ja, nu wel was mijn antwoord. Een luttel minuutje later ging de telefoon, zoonlief Milan aan de lijn. "Ik mis je papa". Even een klein brokje weggeslikt. Door dit telefoongesprek werd Addy ook wakker en werd het ochtend ritueel van gisteren herhaald. Bakje, eitje Andy en actie! We hebben bij de supermarkt in Strib kleine inkopen gedaan. In het vriesvak zag Addy ingevroren kreeftpootjes liggen, dit hebben we ontdooid en later als aas gebruikt. Om het varen tijdens de regenachtige dag te vergemakkelijken hebben we een trekker en wat glassex gekocht. De ruiten van de aangename cabine waren namelijk dusdanig goor dat tijdens de regenbuien deze veranderen van een beetje zicht naar totaal geen zicht. Beetje slordig als er een vrachtschip aankomt. Bij het huis de auto weer beladen en weer op naar onze thuishaven. In de haven aangekomen zijn we eerst maar eens begonnen met een workshop hoe maak je ramen schoon. Een redelijk resultaat werd behaald. In de rustige haven hebben we de hengels weer geprepareerd en de motor werd rond elf uur weer gestart.

De wereld blijkt in eens erg klein te zijn geworden. Zeer dichte mist belemmerde het zicht op zo'n beetje alles. We besloten om op een rustige kabbelend meertjestempo langs de kant te gaan varen om na een aantal kilometer vanzelf de brug tegen te komen. Erg goed idee van Addy, na een tijdje zagen we de pijlers al liggen. Nu durfden we het wel aan om de kant te verlaten en de Kleine Belt over te steken. Tijdens deze overtocht zagen we nog bruinvissen die even hun rugvin boven het water lieten zien. Eindelijk kon dag nummer 3 beginnen voor wat betreft het vissen. Nog geen minuut en Addy had alweer beet. Een ondermaatse gul kwam naar het water oppervlak. De stroming was zo sterk dat we al gauw een paar honderd meter verder in de Belt lagen. De Yamaha weer de sporen gegeven om weer een lange en snelle drift te maken. Dit deden we een aantal keren achter elkaar. Het was weer tijd geworden voor een peukje. En hier ging het totaal mis! Roken is erg slecht voor je. In een vlaag van verstandsverbijstering leek het mij een goed idee om, terwijl er een 150 gram lood op de bodem op zoek was naar een plekje om achter te blijven haken, een shaggie te pielen voor onderweg. Met mijn warmtelaars maat 43 hield ik de hengel tegen. Althans dat dacht ik. In een mum van tijd ging het jeugd sentiment van Addy ten onder. In slow motion zakte de hengel met molen en al naar de bodem. In een verwoedde poging het handvat te grijpen bijna er zelf achteraan gedoken. Op het GPS systeem direct de Man Overboard (MOB) knop ingedrukt. Deze werd al gauw omgedoopt (water zat) tot Molen Overboard. De woorden die er opdat moment boven kwamen drijven (die dan weer wel) zal ik maar niet herhalen, het meeste ervan hadden we in ieder geval niet bij ons. Maar even tot 3 geteugd (als je geen hengel hebt dan maar een blikje bier) en de reserve spullen klaar gemaakt. Later hebben we de oude spoorbrug weer aangedaan. Daar hebben we een mooi aantal drifts gemaakt net achter de brug. Hier lag er een stuk van dik 40 meter diep. Eindelijk deed mijn reserve hengel ook een tikje geven. Dit moest een serieuze vis zijn. Eénmaal bovengehaald bleek ik een maatse torsk in zijn rugvin te hebben gevangen. Op mijn onderste haak had ik ook een mooie gul van net 38 cm.

De vangst bij oude brug bleek toch een beetje tegen te vallen. Op naar zekerheid! Bij de nieuwe brug de hengels weer overboord gegooid en dit keer was het figuurlijk. De stroming was nog sterker geworden waardoor je in een golfopslag weer een paar honderd meter verderop lag. Weer was het Addy die de meeste vis wist binnen te takelen. The catch of the day was wederom voor die nozem met een mooie lengte (voor de trip tot nu toe dan) van 45 cm. Na het voor de zoveelste keer ophalen van z'n hengel kijkt Addy voor de verandering maar eens niet naar zijn volle haken maar om zich heen. "Hé, gaat dit goed?" zegt ie droog. NEE! Met de hengels nog uit zo snel al ik kon de motor gestart en snel weg onder de snelweg. Op een haar na de pijler niet geraakt. Rond 15:00 de werkhaven van Fredericia opgezocht. Hier op verschillende stekken onze pieren laten verzuipen (zwemmen was onmogelijk in de staat waarin de pieren verkeerden na 3 dagen). Geen succes aan deze kant. Om 16:00 hebben we weer koers gezet op thuishaven. We zouden vanavond nog eens de nieuwe strandhengels gaan proberen bij de vuurtoren. De parkeersessie verliep vandaag erg glad, net als de zee trouwens deze dag. Het hele slechte weer is ons in ieder geval bespaard gebleven deze tocht. Wel wat regen gehad maar niet veel bijzonders. Omdat we morgen om 12:00 onze villa moesten verlaten hebben we de boot een grondige schrobbeurt gegeven, een nieuwe vissessie vanaf de boot paste helaas niet in ons schema. De auto weer ingepakt en afscheid genomen van onze zeebonk. Aangekomen aan de Oster Alle de 11 bruikbare vissen uitgeladen. Even uitpuffen op de bank en dan op zoek naar voedsel voor ons. In Strib zou er een pizza & grill moeten zitten. Deze zit er inderdaad maar is alleen voor afhaal. Hier hadden we geen zin in en zijn naar Middelfart gereden. De auto hebben we geparkeerd aan de kade. Wat hier opviel: Een prachtige rustige kade, in Nederland was hier allang een toeristische trekpleister van gemaakt. Een erg mooie locatie met een even zo mooi uitzicht op "onze" Lille Belt. Het eerste het beste straatje in gelopen waar we weer een pizza & grill tegenkwamen. Dit keer is er wel gelegenheid om binnen te eten. Dit nodigde op één of andere manier niet echt uit en voor de zekerheid toch nog even doorgelopen. Aan het einde van de straat blijkt een erg leuk uitziend restaurant te zitten. Een erg apart uiterlijk, wel opvallend. Holms is een leuk, rood geschilderd ouderwets restaurant en stamt uit de 16e eeuw. De mensen moeten toen erg klein zijn geweest want bij de deur moesten we al bijna op de knieën. Hier hebben we een zeer lekkere 300 gram wegende ribeye soldaat gemaakt. Tijdens ons diner bij kaarslicht besloten we om de geplande visavond te verruilen voor een avondje bankhangen en vroeg onder de wol. De wekker zou worden gezet op 5:00 om een vroege strandvissessie te maken.

Ronde half acht weer in het huis. Addy heeft de vis weer ontdaan van alles wat we niet kunnen gebruiken en de vriezer heeft inmiddels redelijk wat vissen koud te houden. Stiekem hadden we op meer en grotere vis gehoopt maar dat heeft de pret tot nu toe niet gedrukt. Tijdens het schoonmaken van de vis dook in eens het rare meertalige mannetje op als een panfluitindiaan (van de vreemde muzikanten die vaak in de stad staan maar die je verder nooit ergens ziet). Bij de lastig te vinden voordeur deelde hij mij mee dat we, als we dat zouden willen, best voor niks tot maandag mochten blijven. Hij had toch geen nieuwe huurders deze week. Over gastvrijheid van die Denen gesproken... Hier hoefden we niet lang over na te denken en besloten zondagnacht naar huis te gaan. Het schrobben was dus voor niets geweest, morgen vaart de Ocean 550 gewoon weer uit. Weer of geen weer. Na deze leuke verrassing nog een paar biertjes gedronken en rond half één ons bed maar weer opgezocht.

Zondag 21 maart

Zeven uur was de tijd die mijn telefoon aangaf en ik besloot om er maar uit te gaan. Vanuit achter de woonkamer werd er nog een kleine hectare plat gezaagd. Weer even achter de laptop gekropen en om half negen kwam Addy tot leven, zijn lijf werd een kwartier later wakker. Om optimaal gebruik te maken van de visgronden waren we thuis al bezig om wat lijntjes te knopen. Tegen de eerdere verwachtingen in moest alles dus weer naar de boot toe. De Laguna weer volgepropt en op naar de haven. Al het materieel gelost. Voor alle zekerheid één jerrycan van 25 liter volgetankt. Addy zou de boot bevoorraden en ik zorgde ondertussen voor het natje van de japanner. Eénmaal terug in de haven lag alles gereed om te gaan. Vandaag werd er voor 85% zon verwacht, het beloofde dus een mooie dag te worden.

De zeer stevige wind van minimaal kracht 5 verpestte het wel iets maar ach, echte zeelui als wij dein(s)en daar niet voor terug. Trossen los en... een flinke beuk tegen de steiger. Wat een stroming! En we waren nog niet eens de haven uit... Al varend uit de haven bleek windkracht vijf best heftig. Het mooie aan de Kleine Belt is dat je altijd een rustig stukje zee kan vinden dat lekker uit de wind ligt. De vorige avond hadden we besloten om eens te gaan vissen bij Fænø Sund. Uiteraard nog even een tussenstop gemaakt bij de nieuwe en oude brug. Bij de nieuwe brug een paar visjes gevangen. Addy was (uiteraard) weer degene die de stand opende. Niet veel later kreeg de reservehengel het aan de hengelstok met een gulletje. Ik ook eindelijk weer eens een visje. Zo ervaren en vakkundige visser als ik ben moest er natuurlijk niet normaal een haakje in de bek, neehee.... via de rugvin is veel leuker. Je moet het jezelf ook niet te gemakkelijk maken. Addy zag bij de nieuwe brug een blauwe Ford Transit staan. Dit moest de auto van een stel zijn dat op internet een verslag had geschreven en gemeld had op 20 maart weer op de Kleine Belt aanwezig te zijn. Bij de oude spoorbrug zagen we in de verte een bekend bootje liggen. Na het afstruinen van reisverslagen op internet ken je de bootjes inmiddels wel... Even wezen buurten maar echte tips konden zij ook niet geven, er zitten er veel maar de hele grote zijn schaars op het moment was zijn verhaal.

Onze tocht voort gezet richting Fænø Sund. Om hier terecht te komen moesten we een klein stukje langs een zeer open gelegen stuk water. De wind wist hier wel raad met de golven en besloot eens te kijken of ons bootje zeewaardig was. De boot wel maar wij iets minder. Eén keer pakte we bijna wat water aan bakboord. Een tamelijk hoge golf was de oorzaak. Het kleine stukje varen bleek een behoorlijke ruwe stint te worden. Uiteindelijk zonder kleer- of bootscheuren tussen twee kuststroken tot rust gekomen en de, inmiddels in verre staat van ontbinding verkerende, zeepieren een laatste groet gebracht. Vandaag was ik de gelukkige met een forse donderpad. Addy had wat meer pech, de kabeljauw wilde niet bijten. Bij de veerpont had Addy ineens beet: Addy had platjes gekregen. Een maatse schar van 36 cm was de winst. Tentijde van dit schrijven mocht de gelukkige platvis in ons gelukkige mondje verdwijnen. Nog even verder wezen kijken maar helaas geen overduidelijk goede stek kunnen vinden. Op de weg terug vanzelfsprekend de haken weer laten zakken bij de pont. Dit keer geen enkele aanbeet. Wel weer een perfect getimed moment van onze propeller achterons. Achter ons kwam de aanlegsteiger al weer akelig dichtbij. Ditmaal geen echt probleem. De jerrycan had vacuüm gezogen waardoor er geen benzine meer in 4 takt terecht kwam, even de dop eraf en erop en klaar was Andy! Sleuteltje weer omgedraaid en klaar weer. We besloten om "ons stekkie" weer op te zoeken. Wederom moesten het kleine stukje water over. Nu wisten we er wel raad mee en het gas ging er goed op. De ene na de andere golf sloeg stuk tegen de ruit van de cabine. Lachend keken we elkaar aan en we hebben er nog een tandje bij gezet.

Uiteraard weer een aantal drifts gemaakt bij oude spoorbrug maar helaas geen enkel resultaat. Eindelijk kwamen we weer aan op de oude vertrouwde plek bij de nieuwe brug. De stinkende smurrie dat in een vorig leven zeepier had moeten voorstellen werd aan de onderste haak geknoopt met elastiekjes (In de staat van waarin ze nu verkeerden vielen ze bij elke aanraking uit elkaar, een leuke puzzel dus). Halverwege gingen de Japans rode gummimaks aan de afhouder. Hengeltjes weer uit en vangen maar. Weer opende Addy de score. Ineens ging mijn hengel ook overdreven krom staan. Hier was iets niet in de haak, hier was de haak in iets. Een echte kabeljauw van maar liefst 47 cm voelde zich niet zo op z'n gummigemak. Deze gul werd al snel omgedoopt tot catch of the trip. Ik heel erg blij! Vervolgens een aantal drifts gemaakt en diverse vissen eruit getakeld. Vandaag bleef de teller haken op een tiental vissen waaronder het platje van Addy. Om 15:30 hebben we het voor gezien gehouden en de motor nog éénmaal aangeslingerd om naar de haven van Strib binnen te varen.

De sterke stroming was in de haven nog niet verdwenen waardoor we weer wat moeite hadden om het puntje bij het paaltje te krijgen. De boot heeft van Addy een lekkere wasbeurt gekregen en ik heb de auto weer ingepakt. Thuis een worstje, soepje en een schar verorberd. Ons restte nog een schoonmaakbeurt voor "Erif" en ons zelf. Koffertjes pakken en zien dat de Laguna weer in Harderwijk aankomt. Nog even een tukkie doen en rond de klok van elf uur de duisternis tegemoet. Terugkijkend op een zeer geslaagde visstrip besloten we dat dit zeker niet de laatste keer is dat we hier zijn geweest. Tijdens het inpakken besloten we om toch maar zonder onze trip aan de binnenkant van onze ogen te bekijken richting Nederland te gaan rijden. Rond 19:00 werd de turbo wakker geschud en kon de terugreis beginnen. TomTom zorgde nog voor enige vertraging door te denken sneller te zijn dan een echt Renault navigatiesysteem… TomTom wilde ons voor de grap op een compleet donkere, verlaten B-weg een weg in te laten rijden die omgetoverd was in één richtingsverkeer. Na een tijdje dwalen uiteindelijk de juiste weg weer gevonden en netjes rond de zes uurtjes de afstand van ruim 600 km afgelegd. Ter hoogte van Zwolle was er nog een splash & dash noodzakelijk voor de dorstige Fransoos. Om deze, nagenoeg, zorgeloze rit met nog 50 km te gaan verpesten met een stranding leek mij geen goed idee. Strand genoeg gezien zullen we maar zeggen.

Als jullie ons missen zijn we……

Groeten Addy en Alwin

Home